tuiterazm

"woziłam  tatę w wózeczku  kiedy był mały jak jabłko"


bogaty w matki śnię teraz spokojniej
czerpiąc ze zdań coraz to złożonych
z myśli lotnych zebranych na chwilę
 
pod naporem stóp drobnych
rozwieram ramiona szeroko
aż do matczynych dłoni tamtych kiedyś
 
moja matka bosa wraca z naręczami soczystych traw
do parzenia  herbatki
rozpala ogniska pod wiszącą powieką

aporty

słońce przechodzi za chmurą

tuż obłok z deszczem

czaję się chwilą w doroślach

pięć minut jeszcze

lecz już 

rezonuję  pomrukiem w zatokach

na szczenięce nuty

pstrykam z pamięci w  kapsle

z bratem gram w pikuty

zmoknięte na płocie sójki

posępnie patrzą

na błądzący w kącikach uśmiech

zupełnie na czczo

słońce już goni za cieniem

zaciska  palce

na chwili wytchnienia od czasu

od zmarszczek

jak rzucone patyki wracają co do nogi

iluzje bo końcu

mogłem młodnieć  na deszczu

przynależę słońcu

straszny

tak wszystko strasznie ostatnio w zdaniu

czy o miłości

czy  o gotowaniu

o pracy wakacjach ślubach pogrzebach

o barwie wody odcieniu nieba

strasznie się cieszę

i strasznie fajnie

bez strasznie w przekazie

nazbyt banalnie

czy o odległość chodzi czy jakość

wszędzie bez strachu  nijak nam 

psiakość!

i tak o starym młodym czy średnim

o singlu żonatym  bogatym biednym

mężczyźnie kobiecie o czymś pomiędzy

zawsze ze "strasznie" - do q...nędzy!

nikt się w meandry nurzać nie kwapi

ograniczając do strasznie...jakiś

dlatego i ja

wystraszon troszkę

pieszcząc spółgłoski za samogłoską

co strasznie lubię dodam nieśmiało

i co się szybko strasznie pisało

na strasznie płaski ekran tableta

zostawiam wiersz ten 

wasz strasznie oddany

poeta

jest dobrze

adam jest gospodarzem

nie brak nam niczego

możemy się taplać

chrząkać i kwiczeć na niego

zastawia pełne koryta

nie brak jadła i snu

dobry gospodarz adam

daje się najeść za dwóch

prowadzi  jasną doliną

leczy w chorobach urazach

nic tylko życiem się cieszyć

na cóż nam apostazja

maj day

tamtej nocy odebrałem staranne bicie serca

zamglone miasto przechodziło obok nieważne 

odlegle od zapachu bzu i ciebie

z najdalszych zakątków zebrałem się przy ustach

w takich momentach ląduje się na księżycu

mówi nieporadne słowa przechodzące do historii

i zatyka chorągiewkę odwlekając pierwszy krok

a stronę starego świata

gdzie klaksony wygrywały już  zabawne walczyki

a ty

w powłóczystej iluminacji śródmieścia

prosiłaś abym nie stał na deszczu

choć dałbym słowo że nie padało

końskie życie

mieszkał był we wsi pewien koń

że piękny wciąż prowadzili doń

piękne klacze

nie patrząc że parska wierzga i płacze

skubiąc  z rozpaczy czarna grzywę

ichachacząc że to niesprawiedliwe

niekońskie 

złe

okrutne

do bani

że go to obraża boli i w efekcie rani

bo choć przejawiał pewną inwencję

nikt go nie pytał

o preferencję

dlatego tak burzył się codzień

od rana

wieczorem odpuszczał

dawał se siana

liryka wnętrz( może cykl?)

pierwsze co się do życia w nas rzuca

to płuca

falując pod wierzchnią odzieżą

odmierzą  

wdech - wydech

czas

w granicach klatki

i tak przyspieszą  w obrębie agatki

gdy ta przeciera oczy

z zachwytem:  "jakiż on uroczy!"

i zwolnią pod dłońmi łukasza

na modłę niedzielnych rozważań

oddając się cyrkulacji

w pracy i na czas  wakacji

miech w górę miech w dół

lewym i prawym na pół

trwają 

u tchawic bramy

tak w przeciągu

i my trwamy

nieświadomi aż do utraty

gdy unoszą pięcioma płaty

do pieśni i piersi 

i gdy opadną na luz

rozpięte jak anioł stróż

czuwają w nocy we dnie

rumieniąc oblicza i blednąc

to rosnąc to kurcząc na dwa

dziękuję   obojgu wam 

za to co było za tu i teraz

oskrzelikom dzięki

opłucnej oskrzelom

pęcherzykom  ukrwieniu - całości

dziękuję wam z nieśmiałością

prosząc o jeszcze i jeszcze

i obiecuję

(w miarę możliwośći)

świeże mazurskie powietrze