pokresowe drogi

zaterkotała tankietka po stanisławowskim bruku

Halinka wsłuchana w tempo stuku puku

zamyśliła się nad wiadrem ziemniaków obranych

no masz ci los! Jeszcze ci! o rany!

wielka serpentyna obierki na podłogę spadła

lepiej już pójdę… lepiej pójdę …po…

następne wiadra

w tym czasie już kombrig wzywał lud na słupie

trzy wiadra? Lepiej cztery i miejmy to w zupie

czerwień ożywiła ratusz na rynku i kościół

nie trzeba znaczy nie nada by „gość w dom” pościł

zaprawdę wszelki duch chwali gest i styl Polaków

bogu  dzięki za wiadra a diabłu ziemniaków

laudatio

rzeźbił malował dopieszczał szczegół

na pierwszym miejscu stawiał w szeregu

wszelkie przymioty wznosząc nad miarę

wielki! wielka!wielkie!- w kontekście zalet

piękny!piękna!piękne!- na każdym kroku

genialny! mądry! święty! od lat i co roku

gestem podkreślał głosem się wznosił

gdy dziękował bogu wychwalał prosił...

aby go w jazdę na żółtym nie mieszać

i tak z  ustami pełnymi prezesa

odmówił przyjęcia trzech punktów sic!

gadane miał -  muszę przyznać- jak nikt!

i gdy pod orłami oblicza zbladły

wyraził radość że słowa te padły

właśnie tu!- teraz! na skrzyżowaniu!

bo wzmocnią jeszcze go w kierowaniu

i kto wie? może następnym razem

przejedzie na czerwonym  z gazem

...a choćby i pod gazem

jakieś plany na jesień?

rdzewiał  na drodze bezpański

podniosłem otrzepałem założyłem!

- but -

jesienny but hiszpański

do zwalniania biegu jeszcze i jeszcze

błoto słota deszcze

-przymrozki-

tężeją dorocznie objawione wnioski

z jakiego prochu? jaki tam pył?

młody  bóg narodził się dostał pesel

gnił

idealista – pragmatyk- kabotyn

listopad ma pełne usta frazesów

pełne ręce

garoty

za- dyszki

wawrzyszew bródno powązki

liście kostka grunt grząski

korzenie rozbite szkło

daleko jeszcze? no jeszcze jeszcze

że hoho!

w kościele też by pan palił?

w jakim kościele do diabła!

za dużo mnie w tych alejkach

kowal się znalazł! hehe - bez kowadła

bliscy tacy dalecy więc tylko krótka modlitwa

zwycięska z  miejscem siedzącym

po dwóch przesiadkach bitwa

oddech się rwie

rwie w krzyżu

łza toczy ku przestrodze

bliscy tacy dalecy?

 no...tak czy siak nadchodzę

osąd kapturowy

czuję nosem

łączność z jesiennym chaosem

wiatr wieje pod włos

masz ci los!

nikt nie zgłasza sprzeciwu?

parasol!

domaga się wpływu

uderzając w krawężnik – proszę o ciszę!

liść protestuje

no przecież wiszę!  zaraz się zrywam zresztą

za mało dowodów

abym go zbeształ

same po-szlaki

podpieram się znakiem

ograniczenia do pięćdziesiątki prędkości

klomb wydał ostatnie tchnienie

no i z czym?- do gości

przytomnie odkrywam się i świat na nowo

no wariat przyznajcie

wariat z mokrą teraz głową

niech zakości w sercach żal

mam wrażenie graniczące z pewnością

że ludzie się dadzą zadowolić kością

dostając rzeczoną na świąteczne stoły

danie główne - kości na kościach rosoły

na deser gnaty pyszne aż do szpiku

suszone zwędzone upchane w słoiku

no mam wrażenie że mięsa mamy  dość

dlatego po wyborach dostaniemy

(w) kość

i tylko jedno staje w gardle kością

reakcja na tych którzy teraz poszczą

a czekając na michę  wierzą nawet czasem

że zamiast kości będą jeść kiełbasę

preludium c mol

wolno wolno z namaszczeniem

delikatnie się obejrzał

za jakimś siedzeniem

spojrzał  na publikę na klawisze zerka

potknął się zabierając spojrzenia

tkwiące  w bileterkach

z uśmiechem niezdarnym przeprasza

-przepraszam

ktoś zemdlał na schodach – doktora szukają

dobra nasza

znów wolno  wolno

proszę o ciszę!

zapadła upragniona

 i każdy słyszał

jak dostojnie oplotła pianistę jak bluszcz

trwa chyba zbyt długo…?

w budowaniu napięcia - pierwszorzędny kunszt

artysta się pochyla nad instrumentem

szmer przeszedł po sali

ciiiii!

uprasza się o spokój!

panie i panowie!-  oto kolejny uczestnik naszego konkursu

śpi