limerydowa przysługa

Jedna pani z pięknym nickiem

wyprężała dumnie grdykę

tembr szlifując w zgrabny rym

by połączyć kogoś z kimś

w dziełku  zwanym limerykiem

koszyk świadczeń

wierzbią słowa 

szeleszczą

mijają się na wietrze

delikatnie z treścią

słowa o niczym - bazie

cześć 

cześć

co u ciebie?

no to... na razie

spieszmy spieszyć tak szybko nadchodzą

kukuryki dorohusk bobrowniki bezledy

przechodzą ku nam spieszone coś szwedy

spieszą się przy tym choć idą w ordynku

by zjawić się nagle w miasteczkach na rynku

lub na dworcu głównym w jakimś większym mieście

a i znajdą się tacy co powiedzą- nareszcie!

witając chlebem i solą owe szwedy

o których ponoć wspomniały już  wedy

pięcioksiąg bąknął gall w kronikę wcisnął

znani więc są w świecie i w kraju nad wisłą

stąd choć ze słyszenia każdy coś tam wie

jak winien wyglądać rzeczony tu szwed

a chociaż spieszony nie różni  się przy tym 

od konnego  szweda co ze zwierzem zżyty

i to na nim chętnie migruje z ochotą

spieszony podobny lecz chodzi piechotą

szwed ma długie wąsy choć to nie reguła

barwa wąsów ruda czarna blond i bura

w stroju tradycyjnym którego nie zmienia

wtopić  się potrafi w każde otoczenie

a że budowy wątłej i postawy lichej 

nie dał by za szweda  człowiek ani dychy

i co wszelkiej wiedzy o szwedach urąga

ani funta kłaków ani pół szeląga

setnej części centa i tysięcznej jena

ale to już chyba trochę nie na temat

szwed jakby świadomy wartości niewielkiej

zakłada kask z kewlaru grubą kamizelkę

i przez przejścia graniczne w bezledach kukurykach

spiesznie spieszony cichaczem przenika

niewiele mówiąc gdy go spytać -

szwed !

nie rusek żaden!

pytałem on rzekł

niet!

do kontaktu

Do pierwszego międzyplanetarnego kontaktu doszło w środę, 10 lipca, punktualnie o 13.20. 

Przebywałem na tarasie ustawiając leżak. Rozedrgane powietrze dawało się we znaki już trzeci dzień. Ograniczając ruchy do niezbędnego minimum, trzymając ręką oparcie, nogą rozsuwałem niesforne nogi leżaka.

Gorejące słońce dominowało nad rozpaloną działką, wyrwaną okolicznym lasom jeszcze przez poprzedniego właściciela, a obecnie wzorowo gospodarowaną przeze mnie, w oparciu o internetowe poradniki działkowca.

Upał się wzmagał. Tarcza słoneczna dosłownie rosła w oczach. Dopiero po dłuższej chwili, zorientowałem się że to wcale nie wynik przemęczenia spiekotą, a całkiem oczywisty fakt. 

Intensywnie jasny obiekt zawisł nad moją poświadczoną notarialnie własnością,  kilka metrów nad ziemią. Delikatnie omijając wypielęgnowane z niemałym trudem jabłonie, zniżył lot i wydając przytłumiony dzwięk, osiadł centralnie na ogródku warzywnym.

Leżak wysunął mi się z dłoni i upadł na deski werandy. Dłuższą chwilę próbowałem zebrać myśli. Nic sensownego nie przychodziło mi do głowy. Poczułem się za to dość niekomfortowo, ze swym opasłym brzuchem opadającym na białe szorty w różowe króliki, pochlapanych nieuważnie  impregnatem -  palisander. Odwróciłem się na pięcie i wpadłem do holu łapiąc z wieszaka pierwszą lepszą kapotę. Zbiegłem po schodkach i stojąc teraz w sztormiaku czekałem.

Postać pojawiła się nagle, jakby oddzielając jasnym punktem od słońca. Zbliżając się do mnie nabierała cielistości. Przed oczami dostrzegłem anioła. Mądre,  wszystoogarniające i współczujące oczy, kierowały się na mnie łagodnie,  a uniesiona dłoń, podnosząc na duchu, uspokajała, mimo  wycelowania  w moją stronę.

- witaj Wiesławie!- melodia własnego imienia działała jak balsam na wszelkie rany. Gdzieś poza granice doczesności  odeszła popołudniowa gorączka, problemy z kręgosłupem i trzytygodniowa zgaga.

- od dawna obserwowaliśmy was, ziemian, szukając odpowiedniej osoby do kontaktu. I oto jesteśmy!

Czy aby te słowa kierowane są właśnie do mnie?Rozejrzałem się niepewnie. Potem popatrzyłem na okoliczny las, na statek jaśniejący pośród ogodu, na wypalone grządki i poczerniałe od żaru podpórki pomidorów. 

- ok, rozumiem. to jest,  zdaje mi się że wszystko rozumiem, mój aniele. W takim razie proszę się kontaktować z moim adwokatem.

z komentarzy

o diable stróżu z ustami w różu

 i szpilkach

diabli nadali! się zapomniałem

to była chwilka

wielkie zdziwienie na dłoni cienie

tuż tusz toż tylko

diabli nadali na nosie grali

zostałem z milką*

* taki batonik:)

buten tag

Mężczyzna 

z krwi i kości się złości- że nie ze stali i etyliny

drżały by dziewczyny pod świdrującym warkotem

 błyszczałoby się w słońcu błyszczało

 a potem?

cóż potem  - deszcz

deszcz jest nie męski!

rdzewiało by się 

w strugach klęski

zastaw się

w polu żyta stoi strach

a na żyto przyszedł krach

leci na łeb kłos wąsaty

szemrząc cicho

straty! straty!

stratowany letni zbiór

poczerniały wodą z chmur

zgięte karki żyta w piach

wyprostuje może

strach?