myśli wałęsające

leżą sobie normy w zaurzonych szufladach

słońce na nie nie świeci

i deszczyk nie pada

jedna polega na drugiej całkiem po bożemu

by niesfornym przyciąć marginesy

naprostować  różki złemu

aby wszystkich było równo

w opasłych tomiskach

i tylko reformie

żal

za tyłek ściska

zapomniany

jeden z tych  dni

z imitacją słońca 

gdy z trudem zawiązane na końcach

poranek ze spoczynkiem

tłamszą się po nocy

bólem głowy

nie mogłem sobie  odmawić 

litanni

życzeń na nowy

pająk

na słonecznych zielonych stokach

bujał się pająk w odwłokach

plątaniczne rozpościerając  uroki

po wszystkim gdy miał się z pyszna

pddalił się

bez zbędnej zwłoki

gorączkowy

ptak dodo uważaj wymarty

trzy gracje po trzy

a czwarty w

róż gracjan świerzbiciel

pożeracz ręki

jeśli przyzwolicie

mój

mój osobisty wróg

u nóg

u kolan

u stóp

obejmuje czule dziękując

że mógł

dostąpić zaszczytu

przejść ze mną na 

ty...

mój osobisty wróg

z kości krwi

reumatyzm

odwrócony troszeczkę

zobacz jak krwawi wiersz 

od  krytyki

jak mu wystają głoski

jak ochlapła puenta

piękno metafor 

o czwartej pięć

pieszczonych z uśmiechem

ciąży ku ziemi  w piętach

klamrą spięty tytył

z kamiennym kopczykiem

na amen

bo kto to widział

by wiersz tytułować

Testament

klipny

wieśniak patetyczny podniosły

z głową nad trawy niebosiężne

i sosny 

niewzruszony ubiorem ramionami  

obliczem

dobywa spod sukman skrzydła!

chwileczkę ... niech policzę!

dwa!

dwa skrzydła!

powierzchniości  szpetna

żegnaj - bywaj

inercjo  przebrzydła

gdzie serce tęskne

unosi całą resztę 

tam teraz będę

wzrok  za wzniosłym przykładem

podnieście

na grzędę