oddolny

gałązki badylki kolejnych wiosen

w uschnięciach lata zgniliznach jesieni

do mlecznych szlaków unoszą nad stosem

nadzieję

od całkiem naiwnej do ostrych czerwieni

grzęznąc  ku ziemi doczesną niemocą

łzawią  przelotnie po młodniakach korę

w poźegnalnym  lamencie ostatnich zwilgoceñ

wierzą

w powróty  pod jakimś pozorem

po randce z panią z

mam po pani szminkę na oknie

nogi w misce od miłosnych pieszy

serce pamiątkowo zamknięte

w lodówce

i aż tyle 

nie cieszy

chwila jak wszechświat pełna

na niedzielną nutę

suchym stopą bez niepotrzebnych

wyruszeń

spiesznych wymarszy

jeszcze ciasta?

już już już wystarczy

leniwie obracam łyżeczkę

czytam wróżbę z fusów

temperatura na zewnątrz 

czepia się minusów

oblubione tuje tyją w bezruchu

a ja mam tam 

gdzieś 

siorpię ciebie i tę chwilę

jak w puchu

(nie marnym na wietrze)

może podłubię w nosie 

zapalę

może zamknę to wierszem

wiesz co jeż-

zjada

małe płazy jaja gada

małe ptaki pisklaki

dźdźownice

ślimaki pająki obleśne robaki

tłuste robacznice

więc się nie wydurniaj człeku

bo to białko dla niego gratka

i nie wciskaj mu kitu na siłę

znaczy się

jabłka

jeż

nie masz zwierza nad jeża

ostre są igiełki jego

uwielbia jak go pod włos głaskać

lecz nikt nie głaszcze

całego

kochać go całować bez końca

od deszczu chronić wiatru

osłaniać od słońca

od złego spojrzenia i moru

oraz jedzenia z marketu

od nadmiaru wzrusżeń

jałowej podniety

bo nie masz zwierza nad jeża

jak nad wiosnę zimy

i niech będzie mu nie żal

że go obchodzimy

zima ach to ty

przebiśniegi