zbiorczy

kupujcie  owady z całego świata

zbierajcie  numizmaty

odbierzcie  na poczcie dogodnie

na raty

w powitalnej paczce ozdobne

etui i 

podziękowania - na tym punkcie czuli

- dajemy jeszcze

gwarancję

niespodzianki w przesyłce

co dziesiątej

dla wyjątkowego ciebie

byle byś był

kontent

malkontent

a równo

futra płaszcze jesionki kurtki 

okrycia wyjściowo wejściowe

u szatniarza wszystkie

jak leci

po pięć złotych

kapelusze

za połowę

og nisko

wesoło płonie ognisko

radośnie strzelają snopy

lądują w ogniu dziady

i chłopy

antek nędznicy i kamizelka

łysek z pokładu ku iskrom zerka

ciepło się wita z ogniem iliada

nad niemnem leniwie brzegami podkłada

potop rozkłada płomiennie strony

kazania pod niebo idą z ambony

płonie ognisko

i człowiek płonie

mimo 

że stoi po drugiej stronie

o sensie

no koniec świata

a kaczki kiedy

z jasnego nieba gruchnęła wieść

czas się wypełni  za dni dokładnie

sześćsetsześciesiątsześć

bo to normalnie sodoma gomora

zamknąć interes  najwyższa pora

gołąb odleciał została smuta

bo co tu robić

no umarł w butach

bo co tu robić

gdzie tu się skryć

aby ocalić choć własną rzyć

każdy naprawić stara się  błędy

a

kaczki pytają 

no a którędy?

a po co?

czy kaczki też?

czy ktoś wspominał wogóle o kaczkach?

niedźwiedziu wiesz?

no żesz!

chwalba

"Kajtkowi, Druli i Runi"

nim  odejdę na dalszy plan

w ostatnią już w życiu podróż

astralną

no nie wiem sam

czy chełpić się mam?

żem ojczyznę zastał upodloną

a zostawił

wirtualną

pod grzybami warszawy

wyłamanym zębem remontów

omszała wita się fasada

w zimnych światłach witryn

sterylnie trupioblada

dynamikę ruchu

kryje czeluść przejść

szczur z drugiej linii 

stroszy tłustą sierść

zamawia kebab 

w zestawie na wynos

drapowana blond piękność

nie płaci za kino

wchodzi na pana

pod płaszczem

z zasadami

posadzki kościołów 

błyszczą kolanami

coraz to 

rzadziej

pobielony marszałek

długim cieniem kładzie

szablę na wyniosłym

z pracy 

grupowym zwolnieniu

strzela w górę powierchnia biurowa

korzeń na korzeniu 

spróchniałym

od łez komunalnika

marazm zaprawia budowle

coraz głębiej wnika

w poskórną kurzawkę

i dalej w jądro ziemi

miasto zapada się mieszkańcy

wciąż jeszcze obecni

nieusprawiedliwieni